در يونان باستان ، عسل يكى از هداياى گرانبهاى طبيعت محسوب مىشده و تصور مىكردند خدايان چون خوراك بهشتى مىخوردند فناناپذيرند و ابدى گشته‌اند و آن‌ها عسل را يك خوراك بهشتى مىدانستند 18 . بقراط بنيانگذار طب يونانى حدود 2500 سال قبل درباره عسل مىگويد ك هر داروئى از مواد غذايى درست مىشود و متقابلا هر غذايى نيز جانشين دارو مىگردد . عسل به اين دو شرط جوابگو است و او در درمان اكثر بيماريها از جمله زخمها عسل تجويز مىكرد ( 18 ) . با ظهور اسلام و نزول قرآن ، اين كتاب آسمانى كه روشنگر هميشگى راه انسان جستجوگر در علم و معرفت است ( در آيات 68 و 69 سوره مباركه نحل ) ، با بيان زندگانى زنبور عسل آدمى را به تفكر وامىدارد . خداوند به زنبور عسل وحى مىكند كه در كوه‌ها و درختان و داربست‌هايى كه مردم مىسازند خانه‌هايى برگزيند و از تمام ثمرات تناول كند كه نتيجه تلاش زنبور عسل ماده‌اى مغذى با رنگ‌هاى مختلف است كه از شكم او خارج مىشود و شفاى بيش‌تر امراض است . اين آيتى است براى مردمى كه اهل تفكرند . خداوند در توصيف بهشت براى پرهيزكاران نيز به عسل اشاره مىكند ، آنجا كه مىفرمايد : در بهشت چهار نهر آب ، شير ، شراب طهور ، و عسل مهيا است ؛ يكى براى رفع تشنگى ، دومى براى تغذيه ، سومى براى نشاط و چهارمى براى لذت و قوت ( سوره محمد ، آيه 15 ) . در روايات اسلامى نيز اهميت عسل مورد توجه قرار گرفته است . پيامبر ( ص ) مىفرمايند : عسل ، چه خوب نوشيدنى است ، قلب را مراقبت و سردى سينه را از بين مىبرد 17 . امام على ( ع ) مىفرمايند : عسل ، شفاى هر